کودکان چگونه صبر را یاد می گیرند؟


کدکان

تهران (پانا) – صبر مهارتی است که کم کم در طول زندگی به دست می آید و مانند هر مهارت دیگری نیاز به تمرین دارد. در زیر تمریناتی پیشنهاد شده است که می توانید در سنین مختلف با کودک خود انجام دهید.

به گزارش ایرنا، صبوری یکی از مهارت هایی است که باید از کودکی به کودکان آموزش داده شود تا در مواجهه با مشکلات و شکست ها بتوانند بهترین راه را برای برون رفت از مشکلات بیابند. داشتن فرزندان صبور یکی از موهبت هایی است که هر خانواده می تواند داشته باشد.

در مقایسه با سایر کودکان، کودکان بیمار بهتر می توانند با دیگران ارتباط برقرار کنند و بر مشکلات غلبه کنند. آنها یاد می گیرند که نوبت بگیرند و بدون عصبانیت منتظر بمانند. کودکانی که از کودکی صبوری را آموخته اند در آینده موفق تر خواهند بود و در مدرسه نسبت به سایر دانش آموزان موفق تر خواهند بود.

صبر مهارتی است که کم کم در طول زندگی به دست می آید. این مهارت نیز مانند هر مهارت دیگری نیاز به تمرین دارد. هیچ کودکی بی حوصله به دنیا نمی آید و به مرور زمان و در خانواده یاد می گیرد که خواسته هایش را به تعویق بیندازد و منتظر بماند تا زمان مناسب برای رسیدن به خواسته هایش برسد.

به گفته ندای محمدعلی، روانشناس، بهترین سن برای آموزش صبر به کودکان به صورت غیرمستقیم ۲ تا ۳ سالگی است و این آموزش باید تا هفت سالگی به صورت غیر مستقیم ادامه یابد. اما در مورد کودکان زیر دو سال باید حواس آنها را از چیزهایی که می خواهند و به دردشان نمی خورد پرت کنند.

در این سن، کودکان به سرعت از موضوع جدید پرت می شوند و به سرعت آنچه را که چند لحظه پیش پرسیده اند فراموش می کنند. وی می گوید: یکی از کارهایی که می توانیم با کودکان بالای ۳ سال انجام دهیم این است که با انجام برخی کارهای تشویقی یا بازی به کودکان صبر کنیم (با تکرار و تمرین). یکی از آن چیزها کار به عنوان یک ستاره است.

برای این کار یک جدول می کشیم و به ازای هر کار خوبی که فرزندمان انجام داده یک ستاره می دهیم و مثلا می گوییم به ازای هر ۵ ستاره می تواند جایزه بگیرد. این پاداش می تواند خرید بستنی مورد علاقه کودک، خرید کتاب یا تهیه غذای مورد علاقه او باشد. والدین باید به این نکته توجه داشته باشند که پاداشی که برای فرزندان خود در نظر می گیرند گران و … نیست و در حیطه زندگی روزمره فرزندانشان است.

صبر در برابر زمان

بچه ها هنوز گذر زمان را درک نمی کنند و تفاوت ۵ دقیقه صبر کردن با نیم ساعت صبر را درک نمی کنند، اما می توان به آنها یاد داد که گذر زمان را درک کنند. مثلاً می توانید عقربه بزرگ ساعت را به آنها نشان دهید و بگویید وقتی عقربه روی عدد ۸ است، می توانیم با هم بازی کنیم. یا مثلا به جای اینکه به او بگویید ۲۰ دقیقه دیگر ناهار آماده می شود، بگویید وقتی سیب زمینی ها سرخ شدن تمام شد، می توانیم ناهار را با هم بخوریم.

می‌توانیم به او اطمینان دهیم که می‌تواند با ماشین‌هایش بازی کند، یک پازل را کامل کند یا خودش نقاشی بکشد تا زمان مناسب باشد. در این صورت کودک کم کم یاد می گیرد که برای رسیدن به خواسته اش باید صبر کند و در عین حال زمان انتظار برای رسیدن به خواسته اش بیهوده نمی گذرد.

والدین صبور فرزندان صبور دارند

والدین باید صبور و بردبار باشند تا بتوانند این مهارت را به فرزندان خود بیاموزند. کودکان با مشاهده واکنش والدین خود یاد می گیرند که چگونه در موقعیت های مشابه رفتار کنند. وقتی ما به عنوان والدین شروع به شکایت می کنیم و زمانی که اینترنت قطع می شود زمان و مکان را اشتباه می گیریم، یا زمانی که می خواهیم به یک مهمانی برویم، انتظار داریم همه زمانی که انتظار داریم آماده باشند، و زمانی که ما شروع به پرخاشگری می کنیم. نیست. ما نباید از فرزندمان انتظار صبر داشته باشیم.

به همین دلیل است که روانشناسان معتقدند الگوی صبر بودن کار بسیار دشواری است و برای رسیدن به آن باید تلاش و تمرین کرد. صبر یکی از مهارت هایی است که کیفیت را در طول زمان بهبود می بخشد و والدین و فرزندان می توانند برای دسترسی به مزایای صبر با هم تمرین کنند.

قانونی شدن در دبستان

نادا محمد علی می گوید: کودکان از سنین پیش دبستانی باید به قانون هدایت شوند. در این سنین الگوی گفتگوی والدین و فرزندان باید قاطع، محکم، عاری از تهدید، سرزنش و فریاد باشد. مثلاً اگر کودک تمایل دارد که والدین متوجه شوند که او نباید این خواسته را برآورده کند، باید با قاطعیت و با صدایی آرام و البته بی تفاوت نسبت به جیغ و گریه فرزندشان در موضوع دخالت کنند و بگویند. او که برای رسیدن به خواسته اش باید تا زمانی که پدر و مادر را می شناسد صبر کند. صبر کن

به گفته این روانشناس، زمانی که فرزندشان فریاد می زند و احتمال خطری برای او وجود دارد والدین باید مداخله کنند، مثلاً کودک سر خود را به زمین یا دیوار می زند و در معرض آسیب است. در این صورت باید کودک را در آغوش بگیرند و بدون هیچ واکنش عاطفی به چشمان او نگاه کنند و به او بگویند تا زمانی که به رفتار خود ادامه می دهد کاری برای او انجام نمی دهند.