کشف کریستال های عجیب در یک شهاب سنگ


بلورهیب عجیب تاریک شهاب خواند

تهران (پانا) – محققان دریافته اند که کریستال هایی که قبلا نامرئی بوده اند به خوبی در غبار شهاب سنگ ها بین دو لایه برف حفظ می شوند.

به گزارش ایسنا، محققان کریستال های مختلفی را کشف کرده اند که تاکنون مشاهده نشده است. این کریستال ها در دانه های ریز گرد و غبار شهاب سنگ کاملاً حفظ شده پنهان شده بودند. این گرد و غبار توسط یک سنگ فضایی بزرگ که ۹ سال پیش بر فراز چلیابینسک روسیه منفجر شد، باقی مانده است.

در ۱۵ فوریه ۲۰۱۳ سیارکی به طول ۱۸ متر و وزن ۱۱۰۰۰ تن با سرعت ۶۶۹۵۰ کیلومتر در ساعت وارد جو زمین شد. خوشبختانه این شهاب در فاصله حدود ۲۳.۳ کیلومتری بر فراز شهر چلیابینسک در جنوب روسیه منفجر شد و مناطق اطراف را با شهاب های کوچک بارید. به این ترتیب از برخورد فاجعه بار با سطح زمین جلوگیری شد. کارشناسان در آن زمان این رویداد را زنگ خطر بزرگی در مورد خطرات برخورد سیارک ها با زمین توصیف کردند.

انفجار شهابی چلیابینسک بزرگترین انفجاری از این دست در جو زمین از زمان رویداد تونگوسکا در سال ۱۹۰۸ بود. به گفته ناسا، این بمب طبیعی ۳۰ برابر قوی تر از بمب اتمی که هیروشیما را نابود کرد، منفجر شد. فیلم‌های ویدئویی این رویداد نشان می‌دهد که سنگ فضایی به‌عنوان رگه‌ای از نور می‌سوزد، حتی برای مدت کوتاهی درخشان‌تر از خورشید، قبل از تولید یک انفجار صوتی قدرتمند که باعث شکسته شدن پنجره‌ها، آسیب دیدن ساختمان‌ها و مجروح شدن حدود ۱۲۰۰ نفر شد.

در یک مطالعه جدید، محققان برخی از قطعات کوچک سنگ فضایی را که پس از انفجار یک شهاب سنگ بر فراز شهر چلیابینسک، که به عنوان گرد و غبار شهاب‌سنگ شناخته می‌شود، به جا گذاشتند، تجزیه و تحلیل کردند.

معمولاً شهاب‌سنگ‌ها هنگام سوختن مقدار کمی گرد و غبار تولید می‌کنند، اما دانه‌های ریز از بین می‌روند، زیرا یا خیلی کوچک هستند، یا توسط باد پراکنده می‌شوند، در آب می‌افتند یا محیط را آلوده می‌کنند.

با این حال، به گفته ناسا، پس از انفجار شهاب چلیابینسک، توده عظیمی از غبار بیش از چهار روز در هوا آویزان بود تا اینکه سرانجام به سطح زمین افتاد و خوشبختانه لایه‌هایی از برف قبل و کمی بعد از این رویداد تشکیل شد. این گرد و غبار به دام افتادند و آنها را حفظ کنید تا دانشمندان اکنون بتوانند آنها را بازیابی و مطالعه کنند.

در حین بررسی این ذرات غبار زیر میکروسکوپ استاندارد، محققان انواع جدیدی از کریستال ها را یافتند. یکی از این ساختارهای کوچک که به اندازه کافی بزرگ بود تا زیر میکروسکوپ ظاهر شود، منجر به کشف کریستال های جدید شد.

پس از تجزیه و تحلیل گرد و غبار با میکروسکوپ های الکترونی قوی تر، محققان تعداد بیشتری از این کریستال ها را پیدا کردند و آنها را با جزئیات بیشتری بررسی کردند. به گفته محققان، یافتن این کریستال ها با استفاده از میکروسکوپ الکترونی به دلیل اندازه کوچک آنها دشوار بود.

محققان در این مطالعه نوشتند که بلورهای جدید در دو شکل متمایز، “کروی” یا “کروی” با پوسته ها و میله های شش ضلعی یافت شدند که هر دو دارای ویژگی های مورفولوژیکی منحصر به فردی هستند.

تجزیه و تحلیل بیشتر با استفاده از اشعه ایکس نشان داد که بلورها از لایه‌هایی از گرافیت – شکلی از کربن ساخته شده از ورقه‌های همپوشانی اتم‌ها که معمولاً در مدادها استفاده می‌شود – تشکیل شده‌اند که یک نانوخوشه مرکزی در هسته کریستال را احاطه کرده است.

محققان پیشنهاد می کنند که محتمل ترین کاندید برای این نانو خوشه ها، Buckminsterfullerene (C60) است. یک توپ قفس مانند از اتم های کربن یا “پلی هگزاسیکلواکتادکان” (C18H12). این یک مولکول ساخته شده از کربن و هیدروژن است.

محققان فرض می کنند که این کریستال ها تحت شرایط دما و فشار بالا ایجاد شده توسط شهاب سنگ تشکیل شده اند، اگرچه مکانیسم دقیق آن هنوز نامشخص است.

در آینده، دانشمندان امیدوارند نمونه‌های دیگری از غبار شهاب‌سنگ را از سنگ‌های فضایی دیگر ردیابی کنند تا ببینند آیا این بلورها محصول جانبی رایج انفجار شهاب‌سنگ‌ها هستند یا منحصر به انفجار شهاب‌سنگ چلیابینسک هستند.