فعال سیاسی اصولگرا: ریشه اصلی اعتراضات وضع موجود است نه دور استدلال و ارشاد – پایگاه خبری مدرس


گزارش کردن پایگاه خبری مدرا; ناصر ایمانی از فعالان سیاسی اصولگرا با اشاره به اعتراضات اخیر و ریشه آن به خبرنگار قرن نو گفت: در این سال ها شاهد انواع اعتراضات از جمله اعتراضات سیاسی ۸۸ یا اعتراضات اقتصادی ۸۸ بوده ایم و هیچ گونه اعتراضی وجود نداشته است. مکانی برای آنها اعتراض فرهنگی و اجتماعی

بخش‌هایی از گفتگوی ایمانی من را می‌توانید در زیر بخوانید:

* من برداشت دیگری از اعتراضات دارم و معتقدم این اعتراضات مختص به موضوع حجاب نبود. این به این معنا نیست که عده ای نمی خواهند حجاب را بردارند، بلکه به این معناست که اکثریت مردم به خیابان ها ریختند و این به آشوب منجر شد و ریشه مشکلات آنها حجاب و گشت ارشاد نیست، بلکه به این معناست که اکثریت مردم به خیابان ها ریخته اند و همین امر منجر به اغتشاش شده است. آنها به وضعیت کنونی و موجودیت آن اعتراض می کنند و این اعتراض با حاکمیتی که مصر از آن برخوردار است، یعنی محجبه، نمود پیدا کرد.

* یعنی چون به وضعیت موجود معترض بودند، شعارهایی را سر دادند که نماد مخالفت با دولت مترقی بود، یعنی حجاب. پس به نظر من بحث حجاب کمتر اهمیت داشت. مردم می خواستند اعتراض خود را نسبت به وضع موجود به طرق مختلف نشان دهند و در واقع تجسم اعتراضشان موضوع حجاب و فوت مرحومه خانم محسا امینی بود.

*پس اگر بخواهیم بگوییم اعتراض مردم به وضعیت کنونی، حکمرانی و اداره کشور چه جنبه هایی دارد، بحث بسیار مفصلی است اما در یک جمله می گویم که دنبال آن نباشید. پارامتری که مسبب این اعتراضات است، علل مختلفی دارد، به مرور زمان به خصوص در بخشی از جوانان ما جمع شده و به این ترتیب اعتراض خود را نشان داد. اعتراضات به سرعت منجر به خشونت شد و یکی از دلایل این تخلفات سازماندهی و هدایت رسانه های خارجی و سرویس های اطلاعاتی خارجی بود.

* در خصوص افزایش خشونت در اعتراضات و یافتن راه حل برای آن باید گفت که راه حلی وجود ندارد. در مورد مسائل اجتماعی هرگز نباید به دنبال اولین کلمه باشید. راه حل های متعددی در این زمینه باید اندیشیده شود تا اعتراضات به خشونت کشیده نشود و اعتراضات اصلی با خشونت صورت نگیرد.

* البته بخشی از مسئولیت این راهکارها بر عهده دولت است و دولت بیشترین نقش را در اقناع مردم به ویژه جوانان و گروه های معترض دارد. روشنفکران، سیاستمداران، دانشگاهیان، افرادی که به فکر مردم هستند باید به مرور زمان با مردم صحبت کنند که چگونه اعتراض کنند و نباید به شورش منجر شود.

* اینکه آنها به ناآرامی های بی پایان اعتراض می کنند به این معنی نیست که اغلب اعتراض می کنند. در عوض، آشفتگی و خشونت آنها را از رسیدن به هدفشان باز می دارد و کشور به سرعت ناامن می شود.

* کشور به محیطی حساس برای مداخلات خارجی، ناامنی های گسترده و تحریم ها علیه کشور تبدیل می شود. در این میان، نکته اصلی این است که باید به این قشر محترم توجه کافی شود و دولت به سخنان آنها گوش فرا دهد. باید دید خواسته های آنها چیست و به آنها توجه کنید.

البته مراقبت به معنای ارضای خواسته های آنها نیست، بلکه به معنای دیدن خواسته های آنهاست. اگر این کارها انجام شود منجر به این خشونت در اعتراضات آتی نمی شود.

* باید از اعتراض استقبال کنیم، در جامعه بدون اعتراض، آن جامعه مرده است. ما نباید از او بترسیم، اما این اعتراضات باید در چارچوب باشد و منجر به خشونت و حتی خشونت کلامی نشود.

* اگرچه مطرح شدن موضوع گفت و گو خوب و مهم است، اما ممکن است فضا برای گفت و گو مهیا نباشد و کم کم باید بر این موضوع پافشاری کنیم. گفت و گو در کشور ما ضعیف است، این فرهنگ در خانواده، در محیط کار ضعیف است و یکی از بزرگترین کمبودهای ماست.

* ما باید ریشه این موضوع را حل کنیم و باید در مدارس به آن آموزش دهیم که چگونه نظر خود را بیان کنیم یا به مخالفت خود گوش دهیم و باید آن را تمرین کنیم. نظام آموزشی ما مونولوگ است و سیستم گفت و گوی وجود ندارد.

بنابراین باید این مبحث را به نسل جدید آموزش دهیم. در حال حاضر در جامعه هدف از گفت‌وگو گفتگو بین مردم و مسئولان نیست، بلکه باید بین دانشجویان و اساتید، بین اساتید و دانشجویان، بین اساتید و مسئولان کشور، بین طرفین گفت‌وگو باشد. و در بین مسئولان دانشگاه.

*متاسفانه فرهنگ گفتگوی ما ضعیف است و به سرعت به فحاشی، اتهام و استفاده از الفاظ توهین آمیز تبدیل می شود.